Mit humanisty w kontekście odbiorcy treści zdalnych

Abstrakt

Celem pracy jest określenie wskazówek metodycznych i technicznych, skierowanych do twórców kursów zdalnych oraz projektantów systemów informatycznych wspierających e-kształcenie, związanych z uwzględnieniem specyficznych cech studentów kierunków humanistycznych. W ramach projektu „Łamigłówki dla Nomada – metoda uczenia przez całe życie na miarę XXI wieku” realizowanego przez Polsko-Japońską Wyższą Szkołę Technik Komputerowych (PJWSTK) przebadano N=95 osób (NH=50 studentów kierunków humanistycznych oraz NS=45 osób studiujących na kierunkach określanych jako nauki matematyczno-przyrodnicze). Wyniki badań pozwoliły uprawdopodobnić hipotezy, że absolwenci kierunków humanistycznych:

  • w większym stopniu przejawiają osobowość intuicyjną niż racjonalną;
  • nie preferują treści prezentowanych w ujęciu logiczno-matematycznym, choć bliskie są im łamigłówki i gry logiczne;
  • preferują treści prezentowane słownie (w ujęciu języka naturalnego, a nie symbolicznego). Jednocześnie zauważono, że inne preferencje związane z m.in. wizualnym czy słuchowym charakterem prezentacji treści mają charakter indywidualny.

Na podstawie wyników badań określono następujące wskazówki metodyczne i techniczne:

  • w odniesieniu do sposobu przedstawienia treści kształcenia należy unikać wyjaśnień abstrakcyjno-symbolicznych (wzorów i formuł matematycznych, kwantyfikatorów itp.) i w pełni wykorzystywać możliwości języka naturalnego (figury retoryczne, analogie, opisy itp.); system informatyczny musi wspierać możliwość projektowania różnych ścieżek prezentacji treści, zawierać mechanizm identyfikujący preferencje użytkownika oraz uwzględniać je podczas prezentowania treści;
  • w odniesieniu do metod dydaktycznych warto wykorzystywać potencjał toku problemowego w celu ukształtowania odpowiednich postaw względem preferencji do intuicyjnego charakteru konstruowania hipotez; system informatyczny powinien umożliwiać realizację toku problemowego poprzez implementację mechanizmów wspomagających problemowe metody kształcenia takie jak: metoda przypadków, metoda problemowa, dyskusja dydaktyczna, gry dydaktyczne czy łamigłówki.

Ponadto badania wykazały, że podział na „humanistów” i „umysły ścisłe” jest podziałem sztucznym i nie do końca odzwierciedlającym rzeczywistość. Choć studenci kierunków przyrodniczo-matematycznych zwykle utożsamiają się z pojęciem „umysł ścisły”, a absolwenci kierunków humanistycznych i społecznych z pojęciem „humanista”, to nie jest to podział dychotomiczny. Studenci niezależnie od kierunku potrafią czuć się w pewnym stopniu zarówno „humanistami”, jak i „umysłami ścisłymi”. W pracy zostały również przedstawione ograniczenia zrealizowanych badań oraz procesu konstruowania wskazówek metodycznych, w szczególności zwrócono szczególną uwagę na fakt, że metody, formy oraz środki dydaktyczne w pierwszej kolejności muszą być uzależnione od celów i treści kształcenia, a nie wyłącznie od preferencji czy oczekiwań odbiorcy.

Bezpośredni link do artykułu [tutaj]